Dağlarımı Sev -Yaşasaydım Aranızda Olacaktım

Yaşasaydım aranızda olacaktım
Yaşasaydım sen ağlamıcaktın anne
Kahpe bir kurşun alnımdan vurmasaydı
Sizin gibi bayrak sallıcaktım
Meydanlarda omuz omuza yürüyecektik
Tıpkı serin bir sabah her şey vatan için diyerek
Dağlara yürüdüğümüz kardeşlerim gibi

Sinoplu teğmen Arif gibi
Diyarbakırlı Mehmet gibi
Urfalı İbrahim Trabzonlu Dursun Yozgatlı Rıza gibi
Omuz omuza yürüyecektik
Vatan için vatanım için

O kahpe kurşun alnımdan vurmasaydı
Sana mektup yazacaktım anne
Ağrılı hasanı anlatacaktım sana
Annesi ellerine kına yakıp git oğul demiş
Eğer o çapulcu sürüsünden korkarsan
Sütümü emeğimi haram ederim demiş
Hasan korkmadı anne

Dağlar soğuktu silahlar ellerimize yapışıyordu
Ama hasan üşümedi anne vuruldu düştü yere
Teğmenim toprağa baktı
Urfalı vuruldu bayrağa baktı teğmenim
Adanalı vurulduğunda bir şahin göğe yükseldi
Biz kan kardeşiydik anne
Ama can kardeşi olmak farklıydı
Canımız bayrakta birleşsin diye
Dağlara yürümüşdük o sabah
Canlar bayrakta birleşiyordu

Anne intikamım için mi sokaklardasın
Çaresizliğinden dolayımı böyle iki büklüm ağlamaktasın
Üzülme toprak kokulu annem üzülme
Sen kabrime gel mezarıma gel ki melekler iniyor seni teselli için
Ben seni seyrediyorum doya doya yüzüne bakıyorum
Sende beni özleyince ayyıldızı seyret
Teğmenim söz verdi anne
Kanınız yerde kalmıcak dedi
Biz ölmedik anne
Şehitler ölmez derdin ya sen
Melekler arkadaşımız oldu
Sadece ben değil Diyarbakırlıda burada
Hasanın elleri hala kınalı
Anne teğmenime deki
Koca bir şehit ordusu gökyüzünde nöbet tutuyor
Elleri tetikte gözleri bayrakta
Nefeslerini tutmuş bekliyorlar
Bu topraklar tanır Gökyüzü şehitlerinin yere inişini
Çanakkale tanır Kıbrıs semaları şehit kokar hala
De ki bekliyorlar
Otuz bin canın intikam saatini

Anne ağlama
Dua et ve bekle
Dönicem serin bir sabah ellerinden öpicem
Sende kurşunun girdiği yerden öpiceksin
Alnımdan öpeceksin??..

Dursun Ali Erzincanlı

Gerçek özgürlük-Doğan Cüceloğlu

13151609_10156880701945052_4000539312673071728_n

Çocuk yetiştirenlerin okuması dileğiyle:

“Yirmi altı yaşındaydım. Amerika’ya yeni gitmiştim. Osgood’un araştırma asistanlığını yapıyorum. Aynı odada, John ve Gary adında iki asistan daha var. Bir cumartesi günü ofise gittiğimde, halının üstünde emekleyen bir oğlan çocuğu gördüm. Gary oğlunu getirmişti. Herkes kendi işini yapıyordu, ben de masama oturdum, çalışmaya başladım. Odada oldukça alçak meşin bir koltuk vardı. Fark ettiğimde, çocuk ona çıkmaya çalışıyordu. Bir bacağını atıyor, tutunuyor ama bir türlü koltuğa çıkamıyordu. Çocuk bunu dört beş kez denedi. Baba bir yandan çalışırken bir yandan göz ucuyla oğlunu takip ediyordu. John ise hiç ilgilenmiyordu; tamamiyle kendi işiyle meşguldü. Çocuk yine deneyip çıkamayınca yerimden kalktım, çocuğun koltuk altlarından tuttum. ‘Hoppa!’ dedim ve onu meşin koltuğun üstüne bıraktım. Çocuk hiç beklemiyordu, önce şaşaladı, sonra koltuğun üstünde öyle kalakaldı.

O zaman bilmiyordum, ama şimdi biliyorum, benim anlam çerçevem içinde o küçük çocuk benim yeğenimdi, ben de onun amcası. İçinde büyüdüğüm kasabanın anlam çerçevesi o çocukla aramızdaki ilişkiyi öyle tanımlamıştı. Yeğenim koltuğa çıkmaya çalışıyordu ve amcası olarak ona yardım etmek bana düşerdi. Çünkü babası Gary ve amcası John bir şey yapmaya pek niyetli gözükmüyordu!

Vazifesini yapmış bir amcanın mutluluğu içinde gülümseyerek Gary’e baktım. ‘Neden yaptın?’ diye sordu. Vazifesini yapmış bir amcanın rahatlığı içinde, ‘Çıkmaya çalışıyordu’ dedim. Gary, ‘ben de biliyordum çıkmaya çalıştığını, sen niye yaptın?’ diye üsteledi. Şaşırdım ve sinirlendim. İçimden, bu Amerikalılara iyilik yaramıyor, diye düşündüm. Ama merak etmekten de kendimi alamıyorum. Sonra sordu, ‘Sen ne yaptığının farkında mısın?’ İçimden yine sinirlendim. İstanbul psikolojiyi bitirmiş, iki yıl asistanlık yapmış, aydın bir insandım. Ne yaptığımın farkında olmayacak biri değildim. ‘Bak’ dedi, ‘Çocuk koltuğa çıkacağına inanıyordu. Belki yarım saat, belki bir saat uğraşacaktı ama eninde sonunda çıkacaktı. Öyle ucundan tutmuyordu, çıkacağına inanmış biri olarak, kedi yavrusu gibi tutunmuştu. Bırakmayacaktı, deneyecek, deneyecek, en sonunda çıkacaktı. Çıkınca dönüp bana bakacaktı. Ben de ona, çıktın, diyecektim. Sonra inecekti, yine uğraşacaktı, bir saatte çıktığını belki yirmi dakikada çıkacaktı. Bugün bütün gün onunla uğraşacaktı ve belki de beş dakikada çıkar hale gelecekti. Bu onun bugünkü zaferi olacaktı. Sen onun zaferini çaldın!’

Öylece bakakaldım. Bu hayatımda hiç unutmayacağım bir ders olmuştu bana..”

Biliyor musunuz, iki hafta sonra Gary’e sordum. Neden sadece ‘Çıktın!’ diyecektin? Neden ‘Aferin sana oğlum, alkış alkış’ değil? Verdiği cevabı hiç unutmayacağım: ‘Ben zaferine sadece tanık olurum, onun benden aferin almak için başarı peşinde koşması doğru değil. Kendisi için başarır ama benim bildiğimi, gözlediğimi, tanık olduğumu bilir!”

Doğan Cüceloğlu – Gerçek Özgürlük