Yalnızlık

Ben ne zaman yalnız kaldım, bilmiyorum

ne tuhaf, vaktim olmazdı

yalnızlığı bunca bilirken

kendimi hiç yalnız sanmazdım

çevremde hep birileri vardı,

ben hep birilerinin yanındaydım

günler belirsiz bir gelecek için neredeyse kendiliğinden hazırlanırdı

aramızda habersiz gidip gelen gündelik armağanlarla

kendi kendini taşıyan bir ırmağın akıntısında hayat

bizi kendi sahillerimize ulaştırırdı

bazı evlerden taşınırdık, bazı insanlar girip çıkardı hayatımıza

bazı mektuplar alırdık, bazı sözler, çiçek selamları

sonraları bazı tanıdıklarımızın ölümleriyle de karşılaştık

elde olmayan nedenle

sudaki halkalar gibi genişleyen

küçük alınganlıklardan büyük dargınlıklara

vazgeçişler, unutuşlar, kayıplar

birbirimizi çok sevdik hep

yıllarla azala azala

şimdi ne zaman yalnız kaldığımı düşünsem,

yalnız olmadığımı kanıtlamak istiyorum kendime

eskiden iki albüme sığdırdığım hayatım,

şimdi sığmıyor eskilenlerle çoğalmış fotograflara

telefonun başına geçiyorum

alt alta dizilmiş onca ad arasında seken ömür parçası

gün ölüyor meşgul numaralarla

şimdi ne zaman yalnız olduğumu düşünsem,

şimdi ne kadar yalnız…

yalnız olduğumu anlamam için beni hiç yalnız bırakmadınız.

Ben ne zaman yalnız kaldım, bilmiyorum

her zaman yalnızdım, bunu biliyorum

büyücü ellerimin kara sanatı yazı

en çok ben onardım dostlukları, en çok benim elim dikiş tuttu

bağışlamasız sanarken kendimi

en çok ben unuttum kalbimin benden sakladıklarını

tığla içeri çektim takılmış kazakların ipini

denenmemiş başlangıçları göze aldım,

hafifletilmiş hasarları, görmezden gelinen enkazı

mutfağı beklemek hep bana kaldı

bir şiirden bir romandan bir filmden çıkıp

her seferinde aydınlık bir inat gibi yeniden karıştım hayata

hiç el değmemiş gibi yeniden konuk geldim

odalarınıza, ruhlarınıza

buraya

eski aşklarım neredesiniz? Hepinizi çok özledim.

Şimdi birdenbire bir köşeden çıkıp bana,

yalnızca, Merhaba, deseniz,

o zamanlar hiç mutlu etmediğiniz kadar mutlu edersiniz,

bir zamanlar bütün ağladıklarımı geri verebilirim size

sağ olun demenk isterim, sağ olun, sağ olun

sanki beni yeniden sevdiniz

ama biliyorum, pis bir yağmur başlıyor, şemsiyem yok yanımda,

yağmurda yürümekten nefret ederken, yürümekte ısrarlıyım gene de

isterseniz, kederdeki bütünlük, diyelim buna

ne kadar ıslansam, o kadar çıkacağım sanki

bir zamanlar çok daha bütün olduğumu sandığım

o yıkanmış zamanlara…

yeni değil keşfine gençlik verilmiş gerçekler

her zaman yalnızdım

kitaplar kadar yalnız

yalnızca yalnızlığımdan gürültücü bir kalabalık yaptım

herkes için farklı aldanışlar kurtarılmış hayatlar yok pahasına

her zaman yalnızdım

yanardağlar kadar yalnız

ey kafiye sevenler,

şimdi beni gökyüzünde bir yıldız sananlar, yanıldınız!

nankörlük etmeyeyim gene de,

yalnızlığımı daha az hissettiğim anlarım oldu yalnız

evimde hep aynı anda çalar telefonla kapı

gene öyle oluyor; hiç yalnız bırakmazlar beni

yalnızlık bilgisiyle çatılmış arkadaşlıkların korunaklı gölgesinde

yalnızlık için çalar telefonlar kapılar

İstersen bana uğra, ya da, Akşama buluşalım, ölmeden yapacak çok

iş var

murathan mungan

Sen Bana Geç Kalmıştın,Ben Sana Erken…

Gitmeli Bu Şehirden

Gitmeli Bu Şehirden

Sen Bana Geç Kalmıştın

Çok iyi hatırlıyorum seni bulduğum zamanı
Bayramlıklarına bakan masum bir kız çocuğu gibi

baktım sana

Yeni bir oyuncağını seven küçük bey gibi sevdim…
Öyle değişilmez eşi benzeri bulunmaz tektin ki

benim için

Bazen seni kendimle bile paylaşamıyordum…
Bazen sensizlik ağır geliyordu yalnızlığıma
Sensizliğimde senin sevgini taşıyamıyor saatlerce ağlıyordum…

Hıçkırıklarımın dört duvar arasındaki yankısını dinliyordum sonra
İşte bak dönüp dönüp bana geliyordun
Ben yine herşeyi boşverip seni seviyordum…
Hayatımın en büyük fırsatıydın canımdın benim
İçimi ısıtan güneşim geceleri üzerime konup beni sarıp sarmalayan yıldızımdın..

Sen benim vazgeçilmezim hiç bulunmazımdın..
Şimdiyse gerçekten bulunmazım oldun…
Sen bana geç kalmıştın ama anlayamamıştım…
Üzerine büyük gelen elbisesini yinede ’Banane benim!’ diye sahiplenen çocuklar gibi sahiplenmiştim seni
Sen benimdin benden başkasına gidemezdin
Tam vaktindeydin!
Ama meğer geç kalmışsın da ben anlayamamışım…
Senin beni değilde sana olan sevgimi sevdiğini görememişim…

Oysa ben her köşebaşında tekrar severdim seni…
Sırf sen beni ilk köşebaşında öptün hissettin diye
Canım hiç eve girmek istemezdi yalınayak gezsemde aşkım ısıtır sanardım
Sen bana geç aşkıma ise küçük gelmişsin ben anlayamadım
Anladığımda ise ben herşeye kendimce geç kalmıştım
Ne senden cayabilirdim nede hayatımdan…
Ne seni bırakabilirdim nede kalbimi sende…
Ama en sonunda bi karara varmalıydım
Alışmaya çalışmak dişye bir şey yoktu
Alışmak zorundaydım…

Bu aşk sana fazlaydı bana ise çok geç kalmıştın…
Ben her gece seni beklerken
Sen;başka sevdaların üçüncü tekil şahsıydın…
Beni sonradan buldun ama sen bendede yalandın…
Ben seni çok seviyordum-DA sen hiç benim olmamıştın!